Σωματικά αδύναμος, αλλά δυνατός

"Γι' αυτό, δεν αποκάμνουμε· αλλά, αν και ο εξωτερικός μας άνθρωπος φθείρεται, ο εσωτερικός όμως ανανεώνεται ημέρα με την ημέρα. Επειδή, η προσωρινή ελαφριά μας θλίψη κατεργάζεται σε μας, από υπερβολή σε υπερβολή, αιώνιο βάρος δόξας". Β' Κορινθίους 4:16-17

Όλες οι μάχες προκαλούν απώλειες, ακόμη και για το νικητή. Η αρρώστια είναι μια μορφή μάχης. Όχι μόνο μπορεί να μας εξασθενίσει φυσικά, αλλά συχνά μας αφαιρεί αυτά που νομίζαμε κάποτε εντελώς φυσιολογικό να κατέχουμε: την υγεία, τον ύπνο, τη μνήμη... Όταν συμβεί αυτό, υπάρχει ο κίνδυνος να γίνουμε ερεθιστικοί, άδικοι, πικρόχολοι και απαιτητικοί με αυτούς που μας περιβάλλουν. Ανησυχούμε για το τι θ' απογίνουμε και ταυτόχρονα νοσταλγούμε ό,τι χάσαμε, τον άνθρωπο που κάποτε ήμασταν. Πρέπει να πούμε, ίσως, αντίο σε ό,τι ζήσαμε ως τώρα και να εγκαταλείψουμε τα μελλοντικά μας σχέδια.

Ο Ιώβ, άνθρωπος μεγάλης πίστης και ελέους, αναφωνούσε μέσα στην τραγική δοκιμασία της αρρώστιας του: " [...] εγώ πήρα για κληρονομιά μήνες ματαιότητας, και μου διορίστηκαν νύχτες οδυνηρές. Όταν πλαγιάζω, λέω: Πότε θα σηκωθώ, και πότε θα περάσει η νύχτα; Και είμαι γεμάτος από ανησυχία μέχρι την αυγή. Η σάρκα μου είναι ντυμένη ολόγυρα με σκουλήκια και βώλους από χώμα· το δέρμα μου ξεσχίζεται, και τρέχει υγρό. Οι ημέρες μου είναι ταχύτερες από την κερκίδα τού υφαντή, και χάνονται χωρίς ελπίδα. Θυμήσου ότι, η ζωή μου είναι άνεμος..." (Ιώβ 7:3-7).

Ναι, είναι αλήθεια ότι μέσα στην αρρώστια, νικιέται συχνά κανείς. Όμως, όχι όταν μαζί μας είναι ο Κύριος. Όταν τις δύσκολες ώρες του πόνου, της θλιβερής αδυναμίας, της κακής πρόγνωσης, μας κρατά το χέρι. Τότε δεν μπορεί να θεωρούμαστε νικημένοι, ακόμη και αν το σώμα μας μαρτυρεί το αντίθετο ή η ψυχή μας έχει δειλιάσει.Ο Θεός είναι πιο μεγάλος από την αρρώστια μας, πιο ισχυρός από την απογοήτευσή μας. Ξαφνικά, μ' έναν απρόσμενο τρόπο, μας δίνει λύση. Μας ανακουφίζει, μας ενισχύει ώστε να διασχίσουμε τις δύσκολες ώρες μιας ασθένειας. Μέσα απ' αυτήν, μας βοηθά να συνειδητοποιήσουμε καλύτερα ποιος είναι και πόσο επιθυμεί να συμπαρασταθεί στο πρόβλημά μας. Νιώθουμε να δυναμώνει την ψυχή μας και να μας δίνει ελπίδα ώστε να μην κοιτάμε μόνο σ' αυτά που βλέπονται διότι "αυτά που βλέπονται είναι πρόσκαιρα, ενώ αυτά που δεν βλέπονται είναι αιώνια" (Β' Κορινθίους 4:18).