Δεν με κοροϊδεύω

"Αν πούμε ότι δεν έχουμε αμαρτία, εξαπατούμε τον εαυτό μας και η αλήθεια δεν υπάρχει μέσα μας.  Αν ομολογούμε τις αμαρτίες μας, ο Θεός είναι πιστός και δίκαιος ώστε να συγχωρήσει σε μας τις αμαρτίες, και να μας καθαρίσει από κάθε αδικία". Α΄ Ιωάννη 1:8-9

Πριν κάποιο διάστημα είχα να λύσω κάποια ζητήματα, απ' αυτά που είναι τόσο κουραστικά, γιατί, πρώτον, σχετίζονται με διεκπεραίωση και, δεύτερον, γιατί εμπλέκονται και άλλοι άνθρωποι οι οποίοι σε εξωθούν να μιλήσεις και να σκεφτείς όπως δεν θα έπρεπε. Γιατί όταν θυμώνεις μαζί τους ή βρίσκεις τα αδύναμά τους σημεία, στα οποία τους "χτυπάς" προκειμένου να εξουδετερώσεις την αδικία ή την ταλαιπωρία που σου κάνουν, είναι δίκιο ενώπιον του Θεού;

Ίσως σκεφτείτε ότι κάπως πρέπει ν' αντιδράσει κανείς στην ανοησία των ανθρώπων, δεν μπορεί πάντα να υποκύπτει. Συμφωνώ, αλλά το θέμα είναι που θα σταματήσει. Γιατί συνειδητοποιώ ότι η απόσταση μεταξύ ενός δίκαιου ξεσπάσματος και μιας εκδικητικής ή περιφρονητικής στάσης είναι πολύ μικρή! Χωρίς να το καταλάβω, η αμαρτία με έχει κυριεύσει.

Τι γίνεται τότε; Μήπως με δικαιολογώ; Εκφράσεις όπως: "Έχω δίκιο, στο κάτω κάτω" ή "Δεν φταίω εγώ, αυτοί με αναγκάζουν να φερθώ έτσι", θυμίζουν τη στάση του Αδάμ και της Εύας που φόρτωσαν σε άλλους την ευθύνη της αμαρτίας τους. 

Αν πέφτω στην παγίδα της αμαρτίας, ας έχω την ευθύτητα να μη "με κοροϊδεύω" ότι αμαρτία δεν έχω. Λέγοντας ότι δεν τρέχει τίποτα γιατί κάποιος άλλος είναι η αιτία για τα δικά μου λάθη,  εξαπατώ τον εαυτό μου και αποκρύπτω την αλήθεια για την κατάστασή μου. Θα ήταν καλύτερα να ομολογήσω το σφάλμα μου και ν' αναγνωρίσω την ανάγκη για συγχώρεση. Ο Θεός είναι πάντα έτοιμος να σβήσει τις παραβάσεις μου και όχι να με κατακεραυνώσει. Αρκεί ν' ακολουθήσω την οδό της αλήθειας, που δεν δικαιολογεί, αλλά ομολογεί.