"Ντυθείτε, λοιπόν, ως εκλεκτοί τού Θεού, άγιοι και αγαπημένοι, σπλάχνα οικτιρμών, καλοσύνη, ταπεινοφροσύνη, πραότητα, μακροθυμία". Κολοσσαείς 3:12.
"Τι διαβάζεις, θεία;" ήταν η ερώτηση που μου έκανε ένας εννιάχρονος ανιψιός μου που βρέθηκε στο σπίτι μας το Σαββατοκύριακο, όταν με είδε να διαβάζω ένα βιβλίο. "Διαβάζω ένα βιβλίο το οποίο θέτει το ερώτημα αν πρέπει να δείχνουμε ίση μεταχείριση σε ανθρώπους που διαφέρουν από μας, για παράδειγμα έναν μαύρο ή έναν μουσουλμάνο, δίνοντάς τους ίση αξία και σεβασμό όπως δίνουμε σ' εκείνους που μοιάζουν με εμάς. Εσύ τι λες, πρέπει; Ναι, είπε απλά το παιδί, γιατί ο Θεός μάς έφτιαξε όλους ίσους. Κάτι τέτοιο λέει και το βιβλίο μου, μόνο που δεν αναφέρει πουθενά τον Θεό, αλλά αναφέρει ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν ίσο δικαίωμα στο σεβασμό και στην αξιοπρέπεια, γιατί απλά είναι άνθρωποι".
Όταν βλέπει κανείς τους μετανάστες και τους πρόσφυγες που κατακλύζουν τη χώρα μας και ζητούν ένα καλύτερο αύριο στην Ευρώπη, σκέφτεται τι θα γίνουν όλοι αυτοί, αλλά και τι θα γίνουμε και εμείς. Τα μεταναστευτικά κύματα έχουν δημιουργήσει τόσες διχογνωμίες εντός Ευρώπης και τα προβλήματα που ανακύπτουν είναι πολλά. Γιατί δεν είναι εφικτό να εξασφαλιστεί ένα καλό μέλλον σε όλους αυτούς, αυτό δεν γίνεται ούτε καν για τους ανθρώπους της χώρας σου. Ούτε είναι εύκολο να διαχειριστεί κανείς προβλήματα, αδικίες και συγκρούσεις που προκύπτουν από τη συνύπαρξη τόσων διαφορετικών πολιτισμών και αναγκών.
Οι λύσεις δεν είναι εύκολες, όσο εύκολη είναι η κριτική. Πώς μεταχειρίζεσαι τη ζωή ατόμων και ολόκληρων οικογενειών που κινδυνεύουν στη μέση της θάλασσας; Μπορεί να πεις ότι δεν μ' ενδιαφέρει τι γίνεται στη χώρα τους, ότι όλα αυτά είναι καθοδηγούμενα, ή ό,τι άλλο... Αλλά μπορεί να πεις το ίδιο όταν οι άνθρωποι βρίσκονται στο πέλαγος, μπροστά στην πόρτα σου; Μπορείς να γίνεις με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ρατσιστής και να κλείσεις τα μάτια στο δικαίωμά τους στη ζωή; Ο Θεός δεν μας κάλεσε να λύσουμε το προσφυγικό ζήτημα, ή τα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα των χωρών. Αυτά απαιτούν πολιτικές λύσεις. Ωστόσο, νομίζω ότι μας κάλεσε να μοιράζουμε το ψωμί μας σ' αυτόν που πεινάει, να βάζουμε μέσα στο σπίτι μας τους άστεγους φτωχούς. Όταν βλέπουμε τον γυμνό, να τον ντύνουμε, και να μην κρύβουμε τον εαυτό μας απ' αυτούς που είναι άνθρωποι σαν και εμάς (Ησαΐας 58:6).
Η χώρα μας είναι κατά κάποιο τρόπο το σπίτι μας, και αφού αυτοί οι δύστυχοι άνθρωποι έφτασαν μέχρι την πόρτα μας, ας τους δώσουμε ότι μπορούμε, όπως το απαιτεί η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Επίσης, θα ήταν πολύτιμο, όσο αυτό είναι εφικτό και το θέλουν και οι ίδιοι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, να ακούσουν ότι ο Χριστός είναι η λύση για τα βαθύτερα προβλήματά τους. Αυτό δεν το απαιτεί η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ούτε το θέλει η ευρωπαϊκή πολιτική της ουδετερότητας σε θέματα συνείδησης και ατομικών επιλογών. Το απαιτεί, εντούτοις, η χριστιανική αγάπη και συνείδηση και ο ίδιος ο Κύριος "ο οποίος θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι, και νάρθουν στην επίγνωση της αλήθειας" (Α' Τιμόθεον 2:4).
(Φωτογραφία από τον Independent, Σύριοι πρόσφυγες στην Κω)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου