Ευτυχισμένος : Με ή χωρίς ανθρώπους;

 "Μαρκάριος  καθένας που φοβάται τον Κύριο [...] Η γυναίκα σου θα είναι σαν εύκαρπη άμπελος, στα πλάγια του σπιτιού σου· οι γιοι σου σαν νεόφυτα ελιόδεντρων, ολόγυρα στο τραπέζι σου". Ψαλμός 128: 1, 3.

Ευτυχισμένος, με ή χωρίς ανθρώπους; Μα, φυσικά με ανθρώπους, θα πείτε. Ποιος μπορεί να ευτυχήσει μόνος του; Ναι, θεωρητικά έτσι είναι. Ωστόσο, η πράξη δείχνει ότι όσο περισσότερο επικοινωνούμε με τους ανθρώπους, τόσο μεγαλύτερα είναι τα προβλήματά μας! Και ξέρετε γιατί; Γιατί είμαστε άνθρωποι με διαφορετικούς χαρακτήρες, με διαφορετικό τρόπο ανατροφής και σκέψης, με διαφορετικές εμπειρίες. Και το κυριότερο: Γιατί μας έπλασε διαφορετικούς ο Θεός και δεν πήρε ένα "πατρόν", ένα και μοναδικό τέλειο σχέδιο, και πάνω σ' αυτό να κόψει και να ράψει όλους μας.

Ευτυχώς, θα ήταν ελλιπής και αφόρητα μονότονος ο κόσμος. Τελικά, είναι χάρη σ' αυτή τη διαφορετικότητα των χαρακτήρων που μπορούμε να δημιουργούμε κάτι το ξεχωριστό και το ολοκληρωμένο. Βέβαια, είναι πάλι εξαιτίας της ανθρώπινης πολυμορφίας που ερχόμαστε σε σύγκρουση και δυσανασχετούμε με τους γύρω μας σ' έναν κόσμο που δεν είναι παράδεισος.

Μια έρευνα για την ευτυχία και τη μακροημέρευση κατέληγε στο συμπέρασμα ότι μακροημερεύουν και ευτυχούν όχι οι πλούσιοι ή οι πετυχημένοι, αλλά τα άτομα εκείνα που διατηρούν όμορφες σχέσεις με τον/τηνσύζυγό τους, την οικογένειά τους και τους φίλους τους. 

Όμορφες σχέσεις, πολύ καλό ακούγεται! Έχω πράγματι όμορφες σχέσεις με όλα τα μέλη της οικογένειάς μου και τα άτομα που αγαπώ, αλλά αυτό δεν με εμποδίζει καθόλου να εκνευρίζομαι και ενίοτε να συγκρούομαι μαζί τους. Η αλήθεια είναι ότι αρκετές φορές μού τη δίνουν και θέλω τον χώρο και τον χρόνο μου -όπως και αυτοί τον δικό τους αντίστοιχα- για ν' ανανεωθούμε. Φυσιολογικό, αφού κανείς μας δεν μοιάζει με τον άλλο, ούτε είναι "αυτοκόλλητος" με τον άλλο. Αλλά χάρη στον Θεό, ναι, οι σχέσεις καταλήγουν όμορφες, παρά την παροδική ασυνεννοησία.

Ο Θεός ξέρει ότι δεν είμαστε ίδιοι, εφόσον δεν μας έφτιαξε όλους ίδιους. Ο ένας είναι της βόλτας και της συναναστροφής, ενώ ο άλλος είναι του σπιτιού και του βιβλίου. Ο ένας επιθυμεί την τάξη και την οργάνωση, ο άλλος ονειροπολεί και δεν ξέρει σχεδόν ποτέ που έχει βάλει τα πράγματά του. Ο ένας θέλει να κάνει οικονομία και ο άλλος θέλει να σπαταλάει μικροποσά που κάνουν τον οικονόμο να γκρινιάζει. Ο ένας δίνει συμβουλές και ο άλλος κάνει τα δικά του. Πιστεύω ότι οι συγκρούσεις και οι διαφωνίες δεν είναι το βασικό πρόβλημα των ανθρώπων. Όλα αυτά έρχονται όχι για να συγκρουόμαστε εσαεί, αλλά για ν' αλλάζουμε. Αυτό είναι το κλειδί των πετυχημένων σχέσεων. Ο Θεός μάς μαθαίνει διαρκώς ν' αφήνουμε για χάρη του άλλου κάτι από τον εαυτό μας, και αυτός με τη σειρά του να αφήνει για χάρη μας κάτι από τον εαυτό του. Μόνο τότε οι σχέσεις μας γίνονται όμορφες. Και μόνο τότε μπορούμε να ευτυχήσουμε και να μακροημερεύσουμε.