Τι μας σπρώχνει μέσα μας να ξεπεράσουμε αδιανόητα όρια;

«Και ξάφνου, μια γυναίκα Χαναναία, που βγήκε από εκείνα τα όρια του τόπου, κραύγασε σ' αυτόν, λέγοντας: Ελέησέ με, Κύριε, γιε τού Δαβίδ· η θυγατέρα μου δαιμονίζεται σκληρά. Κι εκείνος δεν της αποκρίθηκε ούτε έναν λόγο».  Ματθαίος 15:22-23.

Σας έχει συμβεί να είστε απόλυτα σίγουροι ότι για μερικά πράγματα έχετε απαγορευτικά όρια και σας είναι αδύνατο, ό,τι κι αν γίνει, να τα ξεπεράσετε; Κι όμως, χωρίς να ξέρετε πώς και γιατί, χωρίς καλά-καλά να θέλετε ολοκληρωτικά, βρεθήκατε στο σημείο να ξεπεράσετε όρια που για σας ήταν ασυζητητί απαραβίαστα.

  

Άραγε, τι να ήταν αυτό που έσπρωξε τη Χαναναία να βγει από τα όρια του τόπου της και να κατευθυνθεί προς το μέρος του Χριστού, κράζοντας προς βοήθεια; Σίγουρα, δεν θα ήταν η μόνη που κατοικούσε στην ειδωλολατρική αυτή περιοχή και είχε άρρωστο παιδί. Η απάντηση ότι ήταν η  ανάγκη που την έσπρωξε να βρει λύση στο πρόβλημά της δεν αρκεί. Γιατί η γυναίκα έπρεπε να ξεπεράσει κάποια σκληρά και απαγορευτικά όρια, και αυτά από μόνα τους μπορούσαν να την είχαν παραλύσει. Άλλωστε, να είστε σίγουροι ότι αυτά τα όρια είχαν παραλύσει αρκετούς άλλους που δεν κατάφεραν να τα ξεπεράσουν.

Πρώτον, το όριο ότι ήταν γυναίκα. Αρκεί να σκεφτούμε τη θέση της γυναίκας την εποχή εκείνη και καταλαβαίνουμε την έκθεση και το ρίσκο της. Μια γυναίκα που παίρνει πρωτοβουλία να δράσει στον κοινωνικό χώρο και αρχίζει να κραυγάζει δημόσια για θεραπεία πίσω από έναν άντρα –τον σωτήρα Χριστό, βέβαια-, ο οποίος πορεύεται επιπλέον με μια παρέα αντρών, των μαθητών Του, δεν είναι η συνηθισμένη εικόνα που μας δίνουν τα ευαγγέλια για τη θέση της γυναίκας.

Δεύτερον, το όριο της φυλής/καταγωγής. Η γυναίκα δεν ήταν Ιουδαία αλλά Χαναναία. Ήταν μια εθνική ειδωλολάτρισσα. Ξεκάθαρο πως ήταν ξένη ως προς τις υποσχέσεις του Θεού. Άρα, χωρίς προοπτική να μπορεί να ελπίσει ή ν’ απαιτήσει κάτι.

Τρίτον, το όριο της αδιάφορης απόκρισης. Ο Χριστός δεν μπήκε καν στον κόπο να της απαντήσει! Κάτι υπήρχε σίγουρα μέσα στην καρδιά αυτής της γυναίκας, ώστε η σιωπή του Χριστού και η δραματική επίπληξη των μαθητών Του δεν έκαμψαν την πρόθεσή της να αναζητά μια απάντηση στο πρόβλημά της.

Η περίπτωση της Χαναναίας είναι μια θαυμαστή περίπτωση επικοινωνίας και κατανόησης Θεού και ανθρώπου. Αποτυπώνει έναν εντελώς ξεχωριστό τρόπο προσέγγισης του ανθρώπου προς τον Θεό και αντίστροφα, με διαστάσεις που μας εκπλήσσουν και που είναι σπάνιες μέσα στα ευαγγέλια.

Ουσιαστικά, φαίνεται να είναι η «ανεξάρτητη» ανάγκη μιας γυναίκας που είχε μεγάλη πίστη μέσα στην καρδιά της και η «ανεξάρτητη» ανταπόκριση ενός αδιάφορου αρχικά Χριστού στις εκκλήσεις της. Ωστόσο, πιστεύω ότι είναι κάτι πολύ πιο βαθύ απ’ αυτό, κάτι το απόλυτα θεϊκό και ανεξήγητο. Θυμίζει το εδάφιο 2:13, στην Φιλιππησίους επιστολή : «ο Θεός είναι που ενεργεί μέσα σας και το να θέλετε και το να ενεργείτε, κατά την ευδοκία του». Όταν συμβαίνει αυτό, ξεπερνιούνται αδιανόητα όρια και μένεις και εσύ ο ίδιος ν’ αναρωτιέσαι πώς και γιατί αυτή η δύναμη σε έσπρωξε να τα ξεπέρασες.