Γι' αυτό μπορώ ν' αλλάζω

«Εμείς τον αγαπάμε, επειδή αυτός πρώτος μάς αγάπησε». Α’ Ιωάννου 4:19.

Σ’ αγαπώ με την προϋπόθεση ότι μ’ αγαπάς, σκέφτεται, δυστυχώς, μεγάλη μερίδα ανθρώπων σήμερα. Και πάλι, μπορεί και όχι… Δηλαδή, μπορεί κάποιος να σ’ αγαπά, αλλά εσύ να μην τον αγαπάς ιδιαίτερα. Αυτός μπορεί να είναι ο γονιός σου, ο άντρας σου/η γυναίκα σου, ο αδελφός σου, ο φίλος σου.

Αγάπη σημαίνει σε δέχομαι όπως είσαι και έχω μέσα στην καρδιά μου καλά πράγματα για σένα, αρκεί να θέλεις και εσύ να έχεις μια σχέση αγάπης μαζί μου. Σημαίνει να θέλεις να μοιράζεσαι την αγάπη μου. Δεν γνωρίζω αγάπη που βάζει προϋποθέσεις για να σε δεχτεί. Αντίθετα, η αγάπη ξέρει τα λάθη σου, τις αποτυχίες σου, τις ελλείψεις σου, αλλά πιστεύει ότι αυτά μπορεί ν’ αλλάξουν. Και προσπαθεί με την υπομονή της να τ' αλλάξει.

Νομίζω ότι οι άνθρωποι που έχουν αγαπηθεί με τα ελλατώματά τους, που έχουν συνειδητοποιήσει πόσο ελλιπείς και αδύναμοι είναι, αυτοί μπορεί ν’ αγαπήσουν με αληθινή αγάπη, γιατί είχαν και οι ίδιοι την ανάγκη για κατανόηση και υπομονή. Αντίθετα, άνθρωποι που νιώθουν αποτυχημένοι αλλά φορτώνουν την αποτυχία τους στους άλλους, που νιώθουν ελλιπείς αλλά κατηγορούν τους γύρω τους γι’ αυτό, δεν μπορούν να δώσουν παρά μόνο θυμό, κατηγόρια και πίκρα.

Η αγάπη του Θεού είναι μια θεραπευτική αγάπη. Ωστόσο, είναι θεραπευτική όταν την δεις σαν αγάπη στην αποτυχία σου και στην ατέλειά σου. Αν την αντιμετωπίσεις σαν μια αγάπη ανταποδοτική, μια αγάπη που «φτιάχνεται» ή «χαλιέται» κατά πόσο εσύ την ικανοποιείς με την υπακοή σου, η αγάπη του Θεού στο τέλος θα σε κουράσει. Γιατί δεν θα μπορέσεις ποτέ να εκπληρώσεις τους όρους της. Επιπλέον, θα είσαι επικριτικός με τους άλλους, επειδή «δεν προσπαθούν πολύ» να υπακούσουν στον Θεό, κατά τη γνώμη σου.  

Αν καταλάβεις  την αγάπη του Θεού, θα τη ζήσεις ακριβώς έτσι. Θα γίνεις κοινωνός θείας φύσης στον βαθμό που θα σκέφτεσαι τον άλλον, θα βλέπεις ότι σ’ έχει πονέσει και απογοητεύσει, αλλά εσύ συνεχίζεις να επιδιώκεις καλά πράγματα γι’ αυτόν. Θα πιστεύεις ότι η αγάπη σου και η υπομονή σου μπορεί ν’ αλλάξουν τον άλλον.

Η αγάπη σου και η υπομονή σου, όχι το συνοφρυωμένο σου βλέμμα.  Ούτε οι δηκτικές σου παρατηρήσεις. Ούτε καν η ανοχή σου. Αρκεί βέβαια να θέλει και ο άλλος ν’ αλλάξει όπως θέλεις και εσύ!