Τι ξέχασες να φροντίσεις;

«Και ξέχασαν να πάρουν ψωμιά, και δεν είχαν μαζί τους μέσα στο πλοίο, παρά μονάχα ένα ψωμί […] Και σκέφτονταν αναμεταξύ τους, λέγοντας, ότι: Δεν έχουμε ψωμιά». Μάρκος 8:14,16.

Πώς συνέβη αυτή η έλλειψη μέριμνας από τους μαθητές του Χριστού; Και να συλλογιστεί κανείς ότι είχαν αφήσει την ακτή όπου ο Χριστός είχε χορτάσει ένα τεράστιο πλήθος ανθρώπων με ψωμιά και ψάρια και όπου εκεί πίσω είχαν αφεθεί, ή μάλλον διαμοιραστεί, περισσεύματα 7 μεγάλων ψαροκόφινων.

Και τώρα βρίσκονται μέσα στο πλοίο, ταξιδεύοντας προς κάποια ακτή της θάλασσας της Γαλιλαίας, έχοντας ένα μόνο ψωμί. Και το σκέφτονται τώρα, δηλαδή, που δεν μπορούν να κάνουν τίποτα! Πώς γίνεται 12 νοήμονες ενήλικες να μη σκεφτούν ότι θα έπρεπε να είχαν κάνει κάποιες απαραίτητες προμήθειες πριν μεταβούν στο πλοίο, δεν είναι κατανοητό. Δεν περίμεναν και αυτό να το φροντίσει ο Κύριος, γιατί ήξεραν ότι Εκείνος είχε τόσα πολλά στο μυαλό Του να σκεφτεί. Κι όμως, είχαν τελικά ξεχάσει.

Είναι πάντα ενθαρρυντική η απάντηση του Χριστού στις δικές μας αμέλειες και ελλείψεις. Λοιπόν, τι ξέχασες να φροντίσεις στην παρούσα κατάσταση; Τι δεν πήρες από έλλειψη χρόνου και χρημάτων, από κούραση, λανθασμένους υπολογισμούς ή και καθαρή αμέλεια;  Κάνει πάντα εντύπωση ότι, αντίθετα από μας, ο Κύριος δεν σκέφτηκε ποτέ να επιπλήξει τους μαθητές Του για θέματα βιοτικά, απλά, καθημερινά, τα οποία είχαν παραλείψει να κάνουν. Όχι ότι οι μαθητές ζούσαν διαρκώς σ’ ένα σύννεφο, όντας απρογραμμάτιστοι και ασυντόνιστοι, αλλά υπήρξαν αρκετές φορές που, για διάφορους λόγους, οι συνθήκες τούς πρόλαβαν και τους ξεπέρασαν.

Και ενώ ο Χριστός τούς δίνει πνευματικές διδαχές, εκείνοι κάνουν τους δικούς τους  συνειρμούς, γιατί θυμήθηκαν ότι κάποια πράγματα τούς είχαν ξεφύγει …. «Δεν έχουμε ψωμιά» (Μάρκος 8:16), σκεφτόμαστε. Ξεχάσαμε να φροντίσουμε τούτο ή τ’ άλλο. Και τώρα; Ο Θεός είναι ο Θεός της μέριμνας όλων όσων εμείς δεν μπορέσαμε να προνοήσουμε, να θυμηθούμε και να φροντίσουμε. Και είναι πολλά αυτά. Ο Θεός μάς καλεί να μη σκεφτόμαστε πόσο καλύτερα οφείλαμε να είχαμε οργανωθεί και ενεργήσει. Ιδιαίτερα στη βιοτική μέριμνα της καθημερινότητας, ο Θεός μάς υπενθυμίζει να σκεφτούμε το παρελθόν και να δούμε το χέρι Του που μας έχει προστατέψει, φροντίσει και ταΐσει έως τώρα. Είναι βέβαιο ότι θα συνεχίσει να το κάνει, γιατί μας αγαπάει και νοιάζεται για όλα αυτά που εμείς δεν μπορέσαμε να νοιαστούμε.