Υπάρχουν λογιών και λογιών μητέρες

« […] Όπως τα βέλη στο χέρι τού δυνατού, έτσι και οι γιοι τής νιότης. Μακάριος ο άνθρωπος, που γέμισε τη βελοθήκη του απ' αυτά…». Ψαλμός 127: 4-5.

Υπάρχουν λογιών και λογιών μητέρες, όπως υπάρχουν λογιών και λογιών πατεράδες, σύζυγοι, εκπαιδευτικοί, γιατροί, αστυνόμοι, δημοσιογράφοι, έμποροι, και ούτω κάθε εξής. Κανένας τίτλος ή λειτούργημα δεν είναι από μόνο του ανώτερο ή κατώτερο. Υπάρχουν απλά καλοί, μέτριοι και κακοί παντού.

Μ’ αυτή την ανάρτηση δεν θέλω σε καμιά περίπτωση να δημιουργήσω τύψεις σε καμιά μανούλα, γιατί ξέρω ότι οι περισσότερες λατρεύουν τα παιδιά τους και είμαι σίγουρη ότι όταν κάνουν τον απολογισμό τους το βράδυ στο κρεβάτι τους, τα λάθη και οι ελλείψεις τους μάλλον τις τριβελίζουν περισσότερο από τα θετικά.

Ωστόσο, επιθυμώ να τονίσω κάτι σημαντικό στη γυναίκα που θα ήθελε να είνα πολύ καλή μητέρα. Αυτό δεν είναι αποτέλεσμα πείρας, αλλά πολύ προσεκτικής παρατήρησης συμπεριφορών μητέρων καθώς και συζητήσεων μαζί τους.

Μια σωστή και καλή μητέρα αντιλαμβάνεται τι είδους παιδί έχει. Προσπαθεί να καταλάβει ποιες είναι οι δυνατότητες, τα χαρίσματα και τα όρια του παιδιού της και το αναθρέφει με κέντρο αυτό και όχι τον εαυτό της. Η επιτυχία της ως μητέρα δεν είναι να αποδώσει στην κοινωνία ένα παιδί πετυχημένο, το οποίο το έχεις, όμως, καταπιέσει από χίλιες μεριές για να το φτάσεις εκεί που ήθελες, καθιστώντας το ανίκανο να διαχειριστεί απλά ζητήματα και επιπλέον δυστυχισμένο. Και το αντίστροφο: μια επιτυχημένη μητέρα δεν σπαταλά ποτέ ένα καλό υλικό και ένα σπουδαίο δυναμικό που διαθέτει το παιδί της, επειδή διστάζει να το εκπαιδεύσει ή να το πιέσει, από φόβο μήπως την πουν κυριαρχική και απαιτητική. Νομίζω ότι εδώ βρίσκεται συχνά  η ακούσια και ασυνείδητη αδυναμία ενός γονιού όταν επεμβαίνει λανθασμένα στο υλικό που του δόθηκε.

Μια καλή μητέρα, όπως ένα καλός καλλιτέχνης, θα κοιτάξει να δουλέψει το καλύτερο έργο που μπορεί με το υλικό που έχει στα χέρια της. Και το υλικό της κάθε μητέρας είναι διαφορετικό, της δίνεται από τον Θεό και δεν το επιλέγει η ίδια. Είναι έτσι το παιδί σου και όχι αλλιώς. Ωστόσο, δεν έχει σημασία αν σου δόθηκε πυλός, ξύλο, ύφασμα, σίδερο, ασήμι ή χρυσάφι. Σημασία έχει να δεις τι τέλειο έργο μπορείς να φτιάξεις μ’ αυτό το συγκεκριμένο υλικό που ο Θεός σού έδωσε. Μια καλή μητέρα θα μορφοποιήσει το υλικό του παιδιού της, γιατί το παιδί, σαν κάθε εύπλαστο υλικό, επιδέχεται μορφοποίηση. Θα δουλέψει με υπομονή και ελπίδα στο δικό της έργο και θα προσπαθήσει ν’ αφήσει έξω απ’ αυτό τις αντιλήψεις της κοινωνίας αλλά και τα δικά της συναισθήματα και τις αντιλήψεις. Πράγματι, δύσκολος ο ρόλος της, γιατί μια καλή μανούλα θα επιμείνει με αγάπη να φτιάξει το καλύτερο έργο με το υλικό που ο Θεός εμπιστεύτηκε στα χέρια της. Αυτό παίρνει χρόνο, αλλά ακόμη κι αν αποτύχει, θα είναι παρήγορο να ξέρει ότι έκανε ό,τι καλύτερο με το υλικό που είχε.