Κατά την καρδιά του Θεού;

 

« […] θα σηκώσω για τον εαυτό μου έναν ιερέα πιστό, που θα πράττει σύμφωνα με την καρδιά μου, και σύμφωνα με την ψυχή μου… » Α΄Σαμουλήλ 2:35.

Δεν ξέρω κατά πόσο μπορώ κάθε φορά να σκέφτομαι και να πράττω με πλήρη εναρμόνιση με την καρδιά του Θεού.

Έχω τη δική μου καρδιά, η ψυχή μου έχει τις δικές της ανάγκες και τα δικά της συναισθήματα. Έχω τη λογική μου. Σκέφτομαι πολλά. Σε μερικά θέματα ίσως να διαφωνούσα με τον Κύριο. Ωστόσο, συνεχίζω όπως πολλοί άλλοι δέσμιοι της ελπίδας (Ζαχαρίας 9:12).  Δεν περιβάλλομαι από ένα πέπλο αφέλειας και άγνοιας για τις συνέπειες των επιλογών. Όταν διαλέγεις τον Κύριο και προκρίνεις το θέλημά Του έχει κόστος. Κάποτε το κόστος είναι πολύ βαρύ για να το καταβάλει ανθρώπινο ον με τις δικές του προθέσεις και δυνάμεις. Χρειάζεται μεγάλη ενίσχυση από τον Θεό, για να μείνει κανείς στο έδαφος της πίστης. Για να μείνει πιστός σ’ Αυτόν που τον εξαγόρασε και τον κάλεσε στην αιώνια βασιλεία και δόξα.

Εντούτοις, βρίσκω ότι αυτή είναι και η μεγαλύτερη πρόκληση ενός ανθρώπου που λέει ότι πιστεύει στον Θεό και Τον αγαπά. Να υπακούσει όταν θα ήθελε να επιλέξει αλλιώς. Να πάρει τον δρόμο του Θεού, εκείνης της ακατανόητης κάποτε απώλειας και θυσίας όταν η λογική του τού λέει ξεκάθαρα - και η ίδια η ζωή τού έχει περίτρανα επιβεβαιώσει- ότι θα ζημιωθεί και θα ταλαιπωρηθεί. Σκέψου ότι θα μπορούσες να είχες αντιδράσει αλλιώς, ότι έχεις την πλήρη ελευθερία  να κινηθείς προς άλλες κατευθύνσεις, να χειριστείς με άλλον τρόπο τα πράγματα, αλλά τελικά επιλέγεις πάλι και πάλι να θέσεις τη βούλησή σου κάτω από την κρίση του Θεού γεγονότα, στάσεις ζωής, επιλογές. 

Ο άνθρωπος κατά την καρδιά του Θεού δεν είναι ο άνθρωπος που χάνει παντελώς την υπόσταση και την ουσία του χαρακτήρα του, αφομοιωμένος αδιαμαρτύρητα μέσα στην κυριότητα του Θεού. Ο άνθρωπος κατά την καρδιά του Θεού είναι εκείνος που θα πάρει την καρδιά, τη διάνοια και την ψυχή του και θα τα παραδώσει στην κρίση και τη θέληση του Θεού.